De Mississippi Kings bestaan zo’n twaalf en een half jaar. Deze hechte Drentse blues formatie kent tijdens zijn bestaan nagenoeg geen bezettingswisselingen, waardoor de band enorm goed op elkaar ingespeeld is en elkaar qua spel blindelings weet te vinden.
De laatste aanwinst, pianist Henrik Huizinga maakt sinds 2022 deel uit van de band. De Mississippi Kings zijn sinds jaar en dag een vaste waarde in het Noordelijk bluescircuit. In 2017 bracht de band hun laatste album Jumper On The Line uit. Nu, acht jaar later ligt daar Dutch Delta Blues, een album dat ellf authentieke bluestracks bevat zoals we van de band gewend zijn. De Mississippi Kings hebben alles in eigen hand gehouden, van opnames, mixen, arrangeren tot hoesontwerp toe.
De band trapt af met de door zanger gitarist Ronald Schoonveld geschreven shuffle Hey Mama, waarin meteen een hoofdrol is weggelegd voor pianist Henrik Huizinga, die middels een solo op de zwart witte toetsen laat horen wat hij in huis heeft. Naast eigen werk heeft de band een aantal zorgvuldig gekozen covers geselecteerd, zoals I’m A Lonely Man van Little Milton, die een fraaie uitvoering kent en Walking By Myself van Jimmy Rogers.
De band telt twee vocalisten waardoor er veel variatie ontstaat. Bassist Ton Töben wisselt met Ronald Schoonveld de zangpartijen af. Een rol die ze gezamenlijk op zich nemen in het roffelende You Make Me Howl, dat tevens van eigen hand is. En nogmaals komt Littel Milton voorbij met het groovy gespeelde Lump On Your Stump. Heerlijk gitaarspel van Ronald Schoonveld in het van Lightnin’ Hopkins gecoverde Have You Ever Loved a Woman, waarop ook harmonicaspeler Steven Elings wederom uitstekend blaast. Nog meer komt hij tot zijn recht in het swingend Sweet Sweet Woman, origineel van Paul Lamb en het door Ronald Schoonveld geschreven nummer Be Your Guide, dat aangevuld is met zeer sfeervol slidewerk.
Het tempo gaat flink omhoog in Hydramatic Woman van Joe Hill Louis met een groovende Karstjan Kramer op drums, waarmee de band naar een climax op deze cd werkt. Verrassend is de afsluitende track Berend Botje Blues, dat een onheilspellend begin en eind kent en waarmee de band aantoont dat de blues ook uitstekend in het Drents gezongen kan worden. Een mooi verwijzing naar de uitvalsbasis van de band, het prachtig mooie Zuidlaren. Kortom; uitstekende Delta Blues van Noord Nederlandse bodem.
